Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor Raf en Mick op 06 aug 2011, 19:37

Hallo allemaal,

Mijn naam is Heidi. Trotse mama van RAF en Mick.
We willen dolgraag een derde wondertje en zijn sinds januari 2010 aan het proberen.
Ik ben al 3x zwanger geraakt in die tijd. Maar helaas is die droom drie maal in een miskraam, en dus een nachtmerrie geëindigd.

15 juli heb ik een curettage moeten ondergaan met bjjna 9 weken zwangerschap. Dus de derde miskraam zit nog heel vers in mijn geheugen.
Daarnaast zou ik eigenlijk 28/8 zijn uitgeteld als de tweede miskraam niet had plaats gevonden....
Dus het is een moeilijke tijd voor me :huil:

Misschien zijn er hier meer mensen die hun hart willen luchten? En kunnen we elkaar een beetje steunen. :knuffel:

Groetjes Heidi
Raf en Mick
Baby
 
Berichten: 76
Geregistreerd: 28 jul 2009, 14:26

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor Mamajoyce op 06 aug 2011, 21:52

Hoi Heidi,


Ik wilde je even een hart onder de riem steken........

Hopelijk krijgt je verdriet en pijn een plaatsje en is deze moeilijke maand snel voorbij......
AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding
Mamajoyce
Peuter
 
Berichten: 705
Geregistreerd: 30 dec 2010, 13:06

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor mamaSanne op 10 aug 2011, 07:05

ha Heidie,

fijn dat je hier nog even doorpraat.
Gelukkig is het hier niet zo druk.. maar dat is ook wel eens " jammer" (niet verkeerd opvatten), vandaar dat ik maar gewoon bij het zwanger worden blijf kletsen.
Maar er zijn helaas toch een boel ervaringsdeskundigen.


hoe is je omgeving er onder? Weten zij nog te regeren? en je man/ vriend? heb je daar steun aan?
AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding
Avatar gebruiker
mamaSanne
Kleuter
 
Berichten: 1790
Geregistreerd: 20 mei 2009, 13:05

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor Raf en Mick op 13 aug 2011, 13:03

Hoi sanne,

Wordt inderdaad niet echt veel geschreven hier.
Moet eerlijk bekennen dat ik ook niet altijd even ijverig schrijf. Lezen wel altijd.

Mijn omgeving lijkt het allemaal al vergeten te zijn.... Eigenlijk vreemd dat niemand er meer naar vraagt.
Vorige week met mijn broer, schoonzus en hun 3 meisjes naar een speeltuin geweest. Ik had hun niet eens meer gezien of gesproken na de curettage. Maar ze hebben er niet eens naar gevraagd toen we samen weg waren???!!!! En dat terwijk we heel wat uurtjes in de speeltuin zijn geweest en er echt wel de gelegenheid was om iets te vragen.

Sinds 1 juli werk ik op een andere locatie. Maar ja, vanaf 15/7 natuurlijk ff ziek geweest. Afgelopen dinsdag weer voor het eerst gewerkt. Niemand vroeg ook maar hoe het ging..... Op een gegeven moment twijfelde ik of ze het wel wisten. Dus gevraagd of ze ervan wisten. Hun antwoord: ja hoor, we weten wat er gebeurd is.

En verder niks???!!!! Ik snap dat dus echt niet hoor. Alsof er niet over gepraat moet worden.

Mijn man is helaas ook geen prater. Nooit geweest ook. Af en toe hebben we het er even over. Maar dan begint hij al gauw weer over iets anders.

Dus tja, ik worstel er maar zelf mee dan.... Gelukkig heb ik 2 vriendinnen waar ik wel altijd terecht kan!

Hoe is het met jou nu?

Fijn dat jullie huis verkocht is!!!

Groetjes Heidi
Raf en Mick
Baby
 
Berichten: 76
Geregistreerd: 28 jul 2009, 14:26

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor Judith op 13 aug 2011, 14:41

Wat vervelend dat er zoveel mensen in je omgeving er niet over willen praten. Bij mij werd er gelukkig altijd door iedereen wel naar gevraagd. Vond ik soms ook lastig, want je blijft er ook mee bezig als er elke gevraagd wordt hoe het gaat, maar dat er aan gedacht wordt is wel fijn.

Ik vind het een beetje moeilijk om nu hier te schrijven, aangezien de zwangerschap nu wel goed gaat. Aan de andere kant kan het ook hoop geven om te zien dat het dus wel mogelijk is, want dat ga je je afvragen als je zoveel miskramen hebt gehad. Tussen Meilan en Yael drie miskramen en tusse Yael en deze zwangerschap twee miskramen.

De vierde miskraam was met een curretage. Die hakte er flink in. Zo onwerkelijk, de andere kwamen spontaan. En de eerste miskraam na Yael. Je hoopt toch dat het dit keer zonder miskramen gaat lukken en om dan op de echo te zien dat het mis is, was een grote klap. Ook met de datums inderdaad. Had er best veel moeite mee dat ik op de uitgerekende datum in mei niet zwanger was (wel miskraam tussendoor gehad).

Iedereen kan zeggen dat je er niet zo mee bezig moet zijn, maar je bent het toch. Het enige wat afleidt is als je weer zwanger bent. Dan heb je weer een nieuwe datum om naar toe te werken.

:kus:
Afbeelding Afbeelding Afbeelding
Avatar gebruiker
Judith
Beheerder
 
Berichten: 6501
Geregistreerd: 15 mei 2009, 08:45
Woonplaats: Almere

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor anne op 14 aug 2011, 09:43

Hoi Heidi,

Snap precies wat je voelt . Ik ben ook altijd open geweest over mijn miskramen 3 in totaal . En heb net als jij na 9 weken een curretage gehad. De vraag waarom het elke keer niet lukte bleef onbeantwoord ook na allerlei onderzoeken. Het moet echt wel gaan lukken want we hadden toch 2 kindjes dacht ik maar de onzekerheid was echt zwaar heb ook vaak gedacht nog een miskraam kan ik niet aan maar toch gingen we door met proberen zwanger te raken. Het verdriet wordt minder ook al lijkt het nu niet. Ik kreeg mijn menstruatie ongeveer naar 8 weken na mijn curretage en dat was best lang. Hoop voor je dat het een plaatsje kan geven en dat een volgende zwangerschap zonder zorgen is.
Afbeelding Afbeelding Afbeelding
Avatar gebruiker
anne
Peuter
 
Berichten: 687
Geregistreerd: 20 mei 2009, 21:50

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor mamaSanne op 14 aug 2011, 15:43

ja zo jammer he, de hele wereld draait gewoon door terwijl die van jou stilstaat
en het is zo moeilijk als niemand dan even vraagt hoe het gaat.
En judith, inderdaad wil je er misschien niet ook alsmaar aan herinnerd worden, maar dat neemt toch vaak in de loop van de tijd af, niet als het nog zo vers is?!

Ik denk ook wel dat men niet goed weet wat er dan over te zeggen. Misschien zijn ze bang dat je gaat huilen, sommige mensen kunnen niet omgaan met emoties.
Ik vond het zelf wel eens lastig als mensen vroegen hoe het ging.... tja, want wat zeg je dan, hoe kan je kort en bondig vertellen hoe het gaat zonder je hele levensverhaal op tafel te gooien. Dat was voor mij echt een zoektocht.
wie vertel je wat. van de psycholoog hebben we goede tips gekregen.
Misschien vinden mensen het ook wel een erg gevoelig onderwerp voor als je net weer werkt, en willen ze je eerste beter leren kennen? of je laten wennen. Het is ook niet iets waar je met iedereen misschien meteen over praat.

Ik heb er laatst ook over gesproken met mijn lokatiehoofd over het scheiden van werk en prive. Het is wel goed dat ze er iets van weten, maar je hoeft niet je hele hart uit te storten op je werk. Dan wordt het ook moelijker om goed te functioneren, collega's kunnen misbruik maken van je kwetsbaarheid/ je ontlopen o.i.d.

Met mij gaat het nu wel goed. Ik kreeg nog een feedback puntje van mijn nicht (van haar kan ik het hebben ;) ) over mijn opmerking dat nu eindelijk eens iets wel lukt. Het klikt nl. een beetje ontevreden/ ondankbaar/ wanhopig... als het enige dat niet lukt het krijgen van kinderen is. Dan hebben we het toch helemaal niet zo slecht.
Misschien wel een beetje waar he
AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding
Avatar gebruiker
mamaSanne
Kleuter
 
Berichten: 1790
Geregistreerd: 20 mei 2009, 13:05

Re: Tja, toch maar hier mijn hart uitstorten...

Berichtdoor Raf en Mick op 18 aug 2011, 13:20

@ Sanne:
Ik snap jouw opmerking wel hoor. Ik vind namelijk dat je voor een heleboel dingen " vervanging" kunt zoeken. Maar dat vind ik bij het krijgen van kinderen en zeker het " mama worden" wel een heel ander verhaal! Dat is niet zo maar een wens, het is een oerdrang!
Ik ik hoop zoooooo dat die wens van jullie ook vervult gaat worden.
Oh ja, gefeliciteerd met de verkoop van jullie oude huis! En de aankoop van jullie nieuwe huis. Super zeg!!!!

@ Judith en Anne:
Lijkt me inderdaad moeilijk om nu hier te schrijven. Maar van de andere kant geeft jullie verhaal mij toch wel weer een beetje hoop!!

Ik ben zondag ongesteld geworden. Dat is dus vrij snel. Eigenlijk precies 1 maand na de currettage.
Ik vond he wel heavy hoor.
Hopelijk gaat mjjn cyclus nog wat veranderen want anders ben ik in oktober onze hele vakantie ongesteld.... We gaan 12 tot en met 23 oktober...

Volgende week ga ik eens bellen of er al een uitslag bekend is. Zal wel
Niet want zou ongeveer 10 weken duren. Maar bjj de bloedname gaven ze de tip om gewoon iedere 2 weken eens te bellen, want je weet maar nooit.

Nou meiden, ik zou zeggen geniet van het mooie weer!!
Raf en Mick
Baby
 
Berichten: 76
Geregistreerd: 28 jul 2009, 14:26


                                           

Keer terug naar Miskraam/Verlies

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 2 gasten